نرگس نامه

 ن. والقلم و مایسطرون

نرگس نامه ای خدمت سفیر محترم کشور هندوستان در جمهوری اسلامی ایران

آرامشی خوشگوار ، از پژواک ملودی های دلنشین هندی را امانت گرفته و سردر سفارتخانه ی کشور زیبای « هند» در جمهوری اسلامی ایران را ( با اذن ورود امید) آماج درودهای توسعه مدار ایرانی می سازم.

جناب سفیر:

تجانس فرهنگی ایران و هند، و خوش نشینی واژگان زیبای پارسی در زبان شیوای هندی را برمنصه «دیپلماسی فرهنگی» می نشانم و در چنین نشستگاهی دیدگان جناب عالی و دولتمردان هند را به میهمانی سطوری می خوانم که آکنده از همفکری و هم کلامی در وادی فرهنگ و گستره ی دانشی است که سالها سینه ی فراخ « پیوند» را آکنده و «دو ملت ایران و هند و هند و ایران» را با ثانیه های حضور امتزاج بخشیده و می رود تا بیش از پیش به رونق روابطی منجرشود که سزاوار یکپارچگی همسایه هاست! و این همسایگی، همان نسبت فامیلی دو کشور درتعاملات سازنده ی فرهنگی و ارتباطات پررونق تجاری و بازرگانی است.

آقای سفیر:

عالی ترین ویژگی دولتمردی، حضورخرد در انسجام زمینه هاست و راستی آزمایی چنین انسجامی، به فراخور تاریخ، همان عدالتی است که قراراست با محوریت توسعه، آذین بخش دیپلماسی فرهنگ باشد. دیپلماسی فرهنگ بدین معنا که توسعه ی اذهان بگونه ای شکیل درفضای دادخواهی بنشیند و دادرسی لحظه ها را از نگاه پنجره ها به کرسی اطمینان بنشاند.

جناب سفیر:

پرستویی از ایران زمین به شوق خدمت، جامعه ی هند را چون کعبه ی آمالی به گستره ی « آرمان» نگاشته و رویایی ترین « چشم انداز» انسانی را برای هم پوشانی « فرهنگ و شعور» گلچین نموده و هم اکنون در آشیانه ی رایاگادا به پرورش و «عشق نوازی» نیازمندانی برخاسته که آینده ساز و عینیت بخش راهبردهای انسانی « هند» و شرکای استراتژیک دو هم آشیانه ی فرهنگی « ایران و هند» هستند.« نرگس» همان جوهره ی شوقی است که عاشقانه در «غریبانگی نگاه »کودکان بی سرپرست هندی به امید« ما» شدن حتی در فرامرزهای «ظهور» موج می زند. و این « ما» شدن همان شعر شعور، و خاستگاه فرهنگ دیرینه ای است که به تجانس حضور از تبار انسانی برخاسته و سناریوی تاریخی «انسجام» را در ابعاد فرهنگی آرمان دارد.

«جوهره ی شوقی» که «زرین گیسوی آرزو » را بپاس توسعه ی «پهناورترین قلب حضور»به مزایده ی دست ها گذارده و پریشانیش را با اشک شوق کودکان نیازمند مرهم می نهد. اشک شوقی که فریاد پرآوازه ی « پسر عموهای تجانس» را در پهنه ی تاریخ ارمغان می بخشد و این شرف حضور، همان هدف از بودنی است که تمامی «مکاتب تاریخ» به آن می بالند!

آقای سفیر:

چشم های فعالین فرهنگی و اجتماعی به نگاه دولتمردانی دوخته شده که در قلب کشور هند به دفاع از « ادراک بشریت» برخیزند و لبخند « تعادل» را به « نهضت تعامل» هدیه کنند. چه نیکوست در «دادرسی نرگس» سیستم قضایی هند عالی ترین و خدشه ناپذیرترین نظارت تاریخی را اعمال کند که منطبق با واقع باشد و درعین استقلال، ماهیت دادرسی را برپایه ی اصول و موازینی بسنجد که برای فردای هند و گستره ی ایران زمین آبرو بشود.

جناب سفیر:

ایران زمین مهد شعور و هند مهد پایداری است.مگر نه این است که « گاندی» با ساده و بی پیرایه ترین جامه ی بلوغ و اندیشه ای بزرگ، آفتاب غروب نکرده ی تاریخ را به باور حریم سایه نشانید؟

درچنین کشوری با چنین اندیشمندی بزرگ، که نگاه وقاد جهانیان را به سوی « نقطه ی عطف حضور» خیره کرد ؛ انتظار دادرسی عدالت محور ناممکن نیست. اما...چنین دادرسی بزرگی گذشته از تمامی موازین حقوقی ، نیازمند فرهنگ کارآمدی است که از بطن « توسعه» نضج می گیرد.

و این توسعه، زمانی کارساز است که سیستم قضایی هند مدتی فرایند دادرسی سرکارخانم نرگس کلباسی اشتری را با نظارت عالیه دولت مرکزی به تاخیر بیندازد تا سازوکارهای فرهنگی و حقوقی آن فراهم گردد و سیستم قضایی هند نیز به این باور برسد که رویکردی بزرگ و دانش محور با عنوان « فرهنگ تجانس» فراروی دادرسی مشارالیها می باشد و این فرهنگ تجانس، یادآور انتظار تاریخی تمامی فعالین حوزه های فرهنگی و اجتماعی دو کشور ایران و هند است که کرده ها را به روی صفحات ماندگار تاریخ می نگارند و مدام برای « خلق آینده » می بویند.

آقای سفیر:

 پرونده ی « نرگس» یک شاخه گل غبارگرفته در «تنهایی پاییز» نیست، بهار رایاگادا هم برای فردای گرده افشانی آن، می گرید!! دو سفیر امورخارجه ایران وهند باغبانانی هستند که بایستی در امورخارجه انسانیت را سند بزنند و مالکیت تجانس دوکشور را فارغ از شخص به گوش جهانیان برسانند. انسانیتی که تجلی بخش گستره ی « پندار، گفتارو کردار» در نگاه توسعه مدارانی است که عملکرد دولتمردان دهر را بشکلی سامان مند ارزشیابی می کنند.

جناب سفیر:

بیاد داشته باشید که نتیجه ی منطقی و درست «دادگاه نرگس» می تواند همان سند تفاهمی باشدکه اگر با آینده نگاری ، سنجشگری و درپرتو تفکری استراتژیک بدان بنگریم، سرنوشت ساز و ایفاگر نقشی حیاتی در تدوین راهبرد « توسعه مشترک ایران و هند» و انسجام بخشی تجانس فرهنگی  در سرزمین اطمینان خواهد بود.

با نهایت سپاس، پیرچهر غبارگرفته ای از ایران زمین : سامرند داودی،

تهران بزرگ، چهارشنبه، چهاردهم مهرماه یکهزار و سیصدو نود و پنج هجری شمسی»

EMAIL: smdhred@gmail.com

رونوشت:

1. نمایندگان معزز مجلس شورای اسلامی جمهوری اسلامی ایران، مستدعی است این نامه را از تریبون مجلس بخوانید.

2. شورای محترم بازرگانی ایران و هند بشرح متن جهت استحضار

3. سرکنسول محترم کنسولگری جمهوری اسلامی ایران درحیدرآباد